Güzel İzmir'imizin Bostanlı Sahilinden 16 Fotoğrafı

(Resimlerin üzerlerine tıkladığınızda büyük hallerini görebilirsiniz)

Üçkuyular İskeleden Feribotumuz Ayrılırken Balçova , İnciraltı görüntüsü

Yol boyunca feribotunuzun yanında size eşlik ederken atacağınız gevreği bekleyen martılar

Bostanlı'ya ulaşınca senelerde sonra temizlenen körfezimizden bir kare

Bostanlı sahil şeridindeki yalnız amca , spor yapan kadınlar , güneş banyosundaki güvercinler ve Bostanlı'dan  Alsancak'ın görünümü

Sahildeki çocuklar , boyacı , gevrekçi vs ama "çocuk"

Bitse de kurtulsak dediğimiz seçim patırtısının resmi

Körfezin olmazsa olmazları

Saygı değer kalem Yılmaz Özdil'in geçen pazar ki yazısı ile bu fotoları bitirmekte yarar var =)) Yazıya ulaşmak için buraya tıklayın 

Bazen Tek Bir Fotoğraf, Uzun Bir Cümledir...

Hayatı anlatmak için bazen uzun uzun cümleler kurmak gereksizdir . Tek bir resim aslında görülenden çok daha fazla , çok daha farklı şeyler anlatabilir herkese . İki sınav arası yine çok fazla uzak duramadım "muhibbi" den ve 13 Aralıktan bu yana çekipte telefonumda kalan fotoğrafları farkettim . Sizlerle çok fazla yazı yazmaya odaklanamadığım şu final günlerimde çektiğim altı fotoğrafı paylaşıyorum ;

13 Ocak 2009 - İzmir İnciraltı Sahili

İzmir'de 13 Ocak günü deniz alabildiğine sakindi . Hani çarşaf gibi derler ya tıpkı öyle . Onun dalgasız sakin tavrına havada ayak uydurmuş ve sisle birleştirmiş denizle gökyüzünü . Birbirinden ayırmanın güç olduğu iki mavi arasında bir tekne görünüyor fotoğrafta...

6 Ocak 2009 - Manisa Sabuncubeli

Yine sisli bir fotoğraf . Bu sefer yer Manisa Sabuncubeli . İçine girildiğinde araçların hızlarını 20-30km/h kadar düşürmeye zorlayan yoğunlukta bir sis...

29 Aralık ve 24 Aralık 2008 Manisa Sabuncubeli

Bu iki fotoğrafı birbirinden ayrı vermek anlamı bozacaktı . Çünkü 24 Aralık günü ufak ufak arada serpiştiren kar 29 Aralık günü Sabuncubeli'nin tepesinde çok ilginç bir görüntüye sebep oldu . Hareket halindeki araçtan çektiğim fotoğrafta çok net belli olmasada aşırı soğuktan ağaçlarında üzerinde kalan kar birikintileri buza dönüşmüştü ve ağaçlar birer buz ağaca dönmüşlerdi...

Son olarak Osmanı Cumhuriyeti filmini izlemeye gittiğim sıra Muro'nun arabasında çekildiğim fotoğraf

Tarçın ve Salep Tadın Bir Kış...

        Sonunda  İzmir e hasretle beklediği yağmur geldi... Çok uzun zamandır bekliyorduk bu yağmuru . Susuzluktan kırılmaya çeyrek vardı neredeyse . İnşallah bu kış bol bol gelirde İzmir çeşmelerinden siyasi malzemelik su damlamaz... O yağmur yazın sonlanıp kışın yavaş yavaş yaklaştığını , sonbahar denilenin karşımızda olduğunu müjdeledi bizlere . Kimine göre güzel kimine göre illet sıcak yazın bittiğini dedi bir başka deyişe göre de...

Yavaştan kış geliyor dedik ya , kış bana hep onu anımsatır . Alsancak Viran Gönüller Kahvesinde bir dostla karşılıklı yudumlanan salebi... Hava soğuk , eller donmuş atarsınız kendinizi içeri . Şimdilerde klimalar kapladı oraları ama 2-3 yıl öncesine kadar gürül gürül bir kömür sobası ısıtırdı tüm viran gönüller kahvesini . Ardından masaya gelen iki sıcak salep içinizi tıpkı o kömür sobası gibi yakar geçer .

O salebin bide sevgilisi vardır . “ Tarçın”

Tada tad katar . Ama tarifi zor bir tad . Acı mı tatlı mı ekşi mi tuzlu mu ? Hiçbiri dimi ? Tarçın böyle bişeydir işte ve onun tadını anlatmak her dilde farklıdır . Ben başka , sen başka... Tek tarifi yoktur o tadın . TIPKI bir kadın gibi...

Hiçbir kadını uzaktan bakarak tanımlayamaz anlatamazsın . Kadınların anlaşılmaz gelişi bizlere hep bundandır işte . Bir tarçının tadının nasıl olduğunu söyleyememek gibi... Yaşamak – tadmak  gerek , onu anlayabilmek için sıcak olmak gerek bir salep gibi... İşte o vakit hayat , o salebi içen dudak gibi olur . Tadının adını koyamaz ama içini yakışından mutluluk duyar...

Saleple tarçın tadında bir kış dilerim...