NERDEE O ESKİ BAYRAMLAR...İYİ BAYRAMLAR...
NERDEEE O ESKİ BAYRAMLAR...
İYİ BAYRAMLAR
Eskiden bayram sevinci birgün önceden arefe gününden başlardı.Alınan en güzel elbiseler yastığın altında bayram sabahını beklerdi.Başını yastığına koyanıda uyku tutmazdı.Kendini hayal ederdi elbiselerin içerisinde.Yastığı zırt pırt kaldırır hala ordalar mı bahanesiyle bakılırdı.Sabah olunca erkenden kalkılırdı Barış Manço’nun şarkısı eşliğinde.Barış Abinin billur sesi ‘’Bugün bayram erken kalkın çocuklar,Giyinin en güzel giysilerinizi...’’diyordu çünkü.Evin erkekleri bayram namazından döner hemen kahvaltı masasına oturulurdu hep birlikte.Oysa şimdi aynı evin insanlarını aynı anda kahvaltıya oturtmak geceleyin güneş doğması beklemek gibi.Herkes kendi havasında...Müthiş bir kahvaltının üstüne keyif çayları içilirdi tavşan kanından.Herkes elbiselerini giyer sanki herkes birbiriyle yarışırdı sanki daha güzel olmak için.
Küçükler büyüklerin ellerini öper sevgi yumağı oluşurdu.El öpmenin hediyesi olarak avantalarını da almayı unutmazlardı tabi.Daha sonra mahalleye çıkardı küçük çocuklar akrabalarını ziyaretten önce çalmadık kapı bayramlaşmadık kimse bırakmazlardı.Oyunlar oynarlar eve dönene kadar bitirirlerdi harçlıklarını.
Gün ilerledikçe hafif bir yorgunluk çöker ama hiçbir zaman bayram sevinci kaybolmazdı içimizden.Bu sevinç bastırırdı yorgunluğu taa en dibe.Uzun zamandır görmediğiniz Ali amca Ayşe teyze birazcık yaşlanmış ama sohbetlerine hala doyum olmuyor günün nasıl geçtiğini anca pencereden bakıldığında kararan hava anlatıyordu bize.O zamanlar ziyaret edilen her kapı açılırdı şimdiki gibi duvar olmazdı hiçbir kapı.O zamanlar yazmazdı hiçbir kapının üstünde ‘’9 günlük bayram tatili nedeniyle şehir dışındayız evde yokuzzz’’ diye.En son durak ninelerimiz dedelerimizdi.Ninelerimizin o güzel yemekleri annemizinkinden bile güzeldi ne de olsa yetenek meselesi.Zeytinyağlı yaprak dolmasını parmaklarımızı ısırırcasına yerdik.![]()
Bayrama özel tatlılar börekler yapılırdı.Şişen göbeğimize aldırmaz hepsinden tatardık.Oysa şimdi ninelerimizin dedelerimizin evleri boş.Çünkü onları huzurevine tıktık gözü yaşlı şekilde belki ziyaret ederler umuduyla beklemekteler çocuklarını torunlarını.Ama çocukları evlerini paylaşamadıkları için kavgalı küs ve meşguller.Artık yaşlılarımızı onları unutmayan yardım kuruluşları ziyarete gitmekte bizim yerimize.Ziyaretler bile artık bu kadar kolaylıştı.Eskiden cep telefonları yoktu uzaktaki akrabalar dostlar arkadaşlar normal telefonla aranır seslerinden sevinçleri anlaşılırdı.Şimdi ise kopyala yapıştır yaptığımız kendimizin bile yazmadığı duygu yüksüz mesajlarla kutlamaktayız.Belki şükretmeliyiz hala bayramlaşıyoruz diye.Ya bir gün tamamen bayramın ne olduğunu unutursak.
Neden böyle olduk neden eski tatları yaşayamıyoruz diye düşünüyoruz şimdi.Suçu kabullenemeyip bayramlar değişti diyoruz.Bayramlar değişmedi insanlar değişti.Nasıl özlemez ki insan eski o bayramları?Bir saniyesinde yaşanan mutluluk için bile neler verilmezdi ki.??Şimdi döveleim dizlerimizi vuralım kafamızı duvarlara Ahhh ahh nerede o eski bayramlar diye...her neyse herkese İYİ BAYRAMLAR...






