Bizler fark etmesek de onlar varlar ve içlerinde bitip tükenmeyen o umutla yaşamaya devam ediyorlar.Onlar da bir zamanların bebekleri çocukları gençleriydiler ve kim bilir onlarında ne umutları vardı hayata dair.

Bu kadar zor olmamalı yaşlı bir eli öpmek yada küçük bir çocuğa gülümsemek!

İçiniz de bir yer kanıyor mu?

Aslında insan kendinden utanıyor! Bu kadar masum ve de mazlum insanları nasıl sahipsiz bıraktık diye.

Yaşlı gözlerin gözbebeklerindeki sevgi de misafir olmak ya da küçük bağrında büyük yürekler taşıyan o minicik ellerde bir kaç saat geçirmek bu kadar zor olmamalı…

Bu gün bayram ve ne şanslıyız ki gözümüzü açtığımız yer sıcak bir yuva ocakta kaynayan çaydanlık mis gibi kokan kızarmış ekmek ve sırtımızı dayadığımız koca bir aile…

Ne kadar zenginiz aslında belki farkında değiliz ama sıcacık bir yuvada aile özlemiyle yanan kaç çift yürek var.

Belki onlara ne ailesini geri verebiliriz ne de geçen yılların yaşanmışlıklarını yok edebiliriz.

Ama kısa da olsa onlara özlem duydukları sevgiyi yaşatabiliriz. Ve onlarla birlikte içimizde yok olmaya yüz tutmuş insanlığa dair bir şeyleri canlandırabiliriz.

Huzurevlerinde yatanlar kimsesizler yurtlarında kalanlar ve oralarda gülmeyi unutanlar … Unutmayalım ki onlar hepimizin annesi, babası, kardeşleri ve evlatları …

Tek yoksun oldukları şey ise sevgiyle, şefkatle anımsanmak…

Merhamet zorla bir gönüle yerleştirilemez insan doğruyu kendini yargılayarak bulur.Sadece birazcık sevgi hoşgörü ve ilgi bize birşey kaybettirmez ki ; Hayata birde onların penceresinden bakın; uçsuz bucaksız yalnızlıklarına , ağaçlara, kuşlara ve kapılara….

Ve inanıyorum ki bir çift masum yürekte ve ışıl ışıl umutla parlayan o gözlerde bir kez kaybolmayı göze alabilirsek gerçek huzuru gerçek mutluluğu ve gerçek insanlığı yakalamış olacağız….

Lütfen! onların var olduğunu unutmayalım…