Tarçın ve Salep Tadın Bir Kış...

        Sonunda  İzmir e hasretle beklediği yağmur geldi... Çok uzun zamandır bekliyorduk bu yağmuru . Susuzluktan kırılmaya çeyrek vardı neredeyse . İnşallah bu kış bol bol gelirde İzmir çeşmelerinden siyasi malzemelik su damlamaz... O yağmur yazın sonlanıp kışın yavaş yavaş yaklaştığını , sonbahar denilenin karşımızda olduğunu müjdeledi bizlere . Kimine göre güzel kimine göre illet sıcak yazın bittiğini dedi bir başka deyişe göre de...

Yavaştan kış geliyor dedik ya , kış bana hep onu anımsatır . Alsancak Viran Gönüller Kahvesinde bir dostla karşılıklı yudumlanan salebi... Hava soğuk , eller donmuş atarsınız kendinizi içeri . Şimdilerde klimalar kapladı oraları ama 2-3 yıl öncesine kadar gürül gürül bir kömür sobası ısıtırdı tüm viran gönüller kahvesini . Ardından masaya gelen iki sıcak salep içinizi tıpkı o kömür sobası gibi yakar geçer .

O salebin bide sevgilisi vardır . “ Tarçın”

Tada tad katar . Ama tarifi zor bir tad . Acı mı tatlı mı ekşi mi tuzlu mu ? Hiçbiri dimi ? Tarçın böyle bişeydir işte ve onun tadını anlatmak her dilde farklıdır . Ben başka , sen başka... Tek tarifi yoktur o tadın . TIPKI bir kadın gibi...

Hiçbir kadını uzaktan bakarak tanımlayamaz anlatamazsın . Kadınların anlaşılmaz gelişi bizlere hep bundandır işte . Bir tarçının tadının nasıl olduğunu söyleyememek gibi... Yaşamak – tadmak  gerek , onu anlayabilmek için sıcak olmak gerek bir salep gibi... İşte o vakit hayat , o salebi içen dudak gibi olur . Tadının adını koyamaz ama içini yakışından mutluluk duyar...

Saleple tarçın tadında bir kış dilerim...